Karabasana benzeyen düşüncelerinin elinde,

Kurtulamıyor.

Nefes alıyor; alıyor fakat her nefeste boğuluyor.

Bugün kalbi nefessiz…

” Hu! “

Diyor, derinden bir.

Düşünceleri; etsiz, kemiğe soyunmuş ellerle boğazlıyor kalbini.

Gök gürültüsü var dışarıda;

seyyar satıcının sesi geliyor:

” Ne alırsan bi liraaa.. “

Sesler birbirine karışıyor.

Az sonra yağmur başlayacak..

Bir ışık belirip sonra hemen kayboluyor..

” Beni de yıkasaydı yağmur! “

Sanki habis, fesat bir ceset,

ruhu var diye kırmak istiyor onun kanatlarını..

Sahi mi? Var mıydı ruhu?

Beden olalı ruhu uğramazdı…

Beden olalı o da ruhunu aramadı…

Gittikçe kayboluyor, bedeni onu yutuyordu.

İçten mi dıştan mı bilmiyor, eriyordu; be(n)/den olalı…

Karanlık, soğuk, rutubetli…İçine çektiği hava kesif…

Kurtulsaydı mahzeninden o da uçacaktı.

İstemek uçmak mıydı?

~Şafak Türker~

Popularity: 15% [?]