N’olur Rabbim! Şu biricik ânımı ebedin rüzgârlarına kat ve beni Sana daim yakın eyle! Yalnız Seninle kalmakla kalabalıklaştır beni! Bir secdede biriktir varlığımı! Beni Sana açılan ellerimde çoğalt! Beni Sana karşı fakir olmakla zenginleştir! Kendimi… Sende unutayım ve öylece kapansın gözlerim ve öylece çözülsün ellerim. Dilim öylece sussun ve tenim öylece çamura katışsın ve bu mürekkep lekeleri kısacık vuslatımın hatırası olsun. Unutulmasın sözlerim; unutkanlar unutulacaklarını hatırlasınlar diye… ”

Senai Demirci/Dar Kapıdan Gecmek

Sende “Yusuf’un tuzağı”na değer bir şey var mı?
Yusuf dedi: “Biz metaımızı kimde bulursak, onu alırız…” [Yusuf, 12/79]

Güzellerin eline geçmek istiyorsan, o güzellere layık bir dane olmalısın. Hakk ki kendini “tuzak kuranların en hayırlısı” ilan etti, Yusuf’un ağzından bize böyle seslendi. Kıssada Yusuf’un tuzağının bir parçasıydı bu sözler.. Kardeşi Bünyamin’i yanına alabilmek için, yükleri arasına “bizim metaımız” dediği bir eşya yerleştirdi. Böylece Bünyamin kardeşlerinden temyiz edilecek, o alınacak, kardeşleri bırakılacaktı..

Rabbimiz de bize demek ister ki: “Sizi varlık kıtlığından çıkarıp, insanlık yükünü omuzlarınıza yükledim. Emanetim sizde. Hiç hak etmediğiniz halde, Benim muhatabım oluverdiniz. Hiç hakkını veremeyeceğiniz halde, Benimle sonsuz birlikteliğe aday oluverdiniz. Ama içinizde bana Bünyamin olacakları alırım yanıma… Yüklerinizi yüklenip ardınızı Bana döndüğünüz halde, ardınız sıra haberciler yetiştirdim. Yükleriniz içinde ‘metaımız var’ diye elçiler ve Kitap’lar gönderdim. Kalbiniz benim. Yalnız Beni sevmeye ayarlı. Yalnız Benimle razı olmaya razı.. Sadece Beni anarak tatmin olur.”

Şaşırdık hepimiz bu çağrı ile.. Çoktan dünyaya razıydık. Ötesini istemekten vazgeçmiştik. Fazlasını yanımızda bulacağımıza dair ümitlerimiz sönmüştü.

Dünyayı yüklendiğimiz develerimizi durdurduk. Çoğaltma, biriktirme tutkumuzun iplerini gevşetip çözdük… Hırslarımızı doldurduğumuz yü(re)klerimizi omzumuzdan indirdik, istemeye istemeye.. Geri çağrılı olduğumuzu duyar gibi olduk.

“Sonunda O’na döneceksiniz!” gerçeği ile didik didik edildi yüklerimiz. Bir tek Bünyamin’lerin yükünde çıktı kalb. İmanla dirilmiş kalp. Tevhidle kanlanmış kalp. Havf ve reca ile, korku ve ümitle bir kasılıp bir gevşemiş kalp..

Dediğince Geylani’nin:”Kalb, Allah’la olursa, Hakk onu sebeplere ve halka bırakmaz. Sebeplerle alışverişini keser. İşe yaramazların tezgahına yormaz. Düşük hallerini ayağa kaldırır. Rahmetinin kapısında oturtur. Lutfunun baş köşesinde uyutur.”

Dediği gibi Hakk’ın: “Allah müşteridir müminlerin “Ben” dediğine ve “Benim” dediklerine, karşılığında cenneti vermek üzere…”

Kendini “mümin” bilenin her hali, her işi, her sözü, her susması, her edası, her bakışı, her yürüyüşü, her duruşu… Allah’ı müşteri edercesine kıymetlidir, paha biçilmezdir..

Bünyamindir onlar.. Yusuf’ça güzellerin tuzağına layık daneler taşırlar içlerinde, işlerinde…

Kalbin, Yusuf’un Rabbinin alıkoymasına değiyor mu? O’nun metaı var mı göğsünde? Dön de bir bak…

Senai Demirci

Sözüm bana yetmiyor.
Sen sözüm yokken de işittin beni.

Avazım derdime yetişmiyor.
Sen sesim çıkmazken de dinledin beni.

Çağrışım dudağımda kalıyor.
Sen kalbim yokken de sevdin beni.

Yakarışım Senin işitmenden utanıyor
Sen söylemesem de anlarsın beni.

Sözüm bitti.

Sesim kesildi.

Kabul eyle beni.

Senai Demirci

Bir narçiçeğine yürüdüm mevsimler boyu

bir çöl yorgunluğu çöktü üstüme

bir vaha sekinesi indi kalbime

kuyunun dibindeyim, kervanlar bulsun istemem

gömleğim kanlar içinde

köle pazarlarında satıldım ya

sensiz geçer akçem yok aşk mezadında

ah benim devletim, benim ömrüm

merhaba

ben, Yusuf, sınanmış bir kalbin sahibiyim

şöyle buyur, bu kalp senin efendim

şimdi ben, YUSUF, tut ki Mısır’a azizim, efendiyim

boynumdaki künyede hala vasfım yazılı: Züleyha’ya köleyim…”

Nazan BEKİROĞLU (Yusuf & Züleyha)

Yine bekleyiş yine bir hareketlilik bir kıpırdama bir sızlanma benden habersiz yine  hangi vurgunlara gebesin kalbim. Sanırım yine bir göç. Bu göç beni hangi dağlara hangi denizlere savuracak, başımı hangi kayalara vurduracak.

Yapma ey kalp çıkma bedenimden vücuduma ruhuma aklıma hükmetme. Etme kalbim bu bedenden ayrılma yar olmayacak yine sevdiğin kişi. Asileşme kalbim acı çekmek istemiyorum. Düşünmek istemiyorum düşünmekten bıktığımı düşünmeyi istemiyorum.

Bak Dilim razı değil yeni birine sevgili demeyi ellerim kabul etmiyor yeni bir elleri. Yapma, etme bu kötülüğü bana unutamadım beni varlığıyla varlığımı, yokluğuyla varlığımın yokluğunu hissettiren o canı, hala aklımdan atamadım onun gülüşlerini kendi gülmelerimden. Biliyorum sende hala unutamadın zavallı kalbim sana kızmıyorum sana kızamıyorum senden vazgeçemiyorum bırakma beni terk etme bu bedenimi. Bırakırsan sensiz sabahlarım sabah, akşamlarım akşam mı olur sanırsın? Saatlerim saat, senelerim sene, baharlarım bahar mı olur mu bir anlam mı taşır sensiz bunlar?

Bütün hayatımın manaları sana yüklemiştim sen demek dünyam demekti sen demek Allah’ı hatırlamaktı.

Bırakma dedim sana kalp aha da bıraktın manasız kaldım neyse kalp yolun açık olsun umarım benim sevdiğimden çok sevilirsin umarım benden daha çok değer veren birini bulursun. Umarım daha iyi bir bedenin kalbiyle birleşip iki ayrı bedenin tek kalbi olursun.

Her şey rağmen aşk olsun…

Mehmet Adın

…

“Yusuf” yazdı Züleyha,sayfanın ortasına.Hala hitaptaydı kalemi,bir satır ileri geçemedi.

Bir satır ileri geçsem hitaptan,dedi,yanacağım.Ses verdi içinden bir ses:”Yan o zaman,yan o zaman!”

Züleyha devam etti:

“Ah benim Yusuf’um,ah benim,ah/senim,dedi,başka bir şey diyemedi.”

Züleyha Yusuf’a bir mektup yazmaya başlayınca “Yusuf “diye başladı,”Yusuf ” diye bitirdi.Gördü ki hitaptan öteye geçemedi.Anladı ki aşkın namesinde ser-nameden öte kelam yok.Ve Züleyha’nın lügatinde “Yusuf”tan öte sözcük yok.

“Yusuf,dedi,kelamım artık sende hükümsüz.Ama kelamımın hükümsüz kaldığı bu yerde beni küçümseme.Bil ki kelamdan da ötede sadece ah var,ah ki dünya onun üzerinde durur,gökkubbe onun hararetiyle döner..”
Züleyha’nın gülümsemesi

“Bir gün Züleyha, arkalığına beyaz sümbül dalları işlenmiş tahtırevanıyla geçiyordu kütüphanelerin ve tapınakların kenti olan kentinin sokaklarından.

Görkemli bir alayla geldiğini görenler saygı ve hayranlıkla kenara çekiliyor ve Züleyha’ya yol açıyorlardı. Zengin ve güçlüydü, en fazla da güzeldi. Ve kimse kırmızı gülleri saçına Züleyha gibi takamazdı.

Birden bir meczub, ehil arslanları, atları ve arabaları aşarak Züleyha’nın tahtırevanının önünde dikiliverdi, yürüyüş durdu. Züleyha tül cibinliği aralayarak bu duraklamanın nedeninin anlamak istedi.

Gözlerini kaldırarak Züleyha’nın yüzüne bakmaya başladı meczub, “Züleyha…” dedi, “sevindir beni!” Züleyha kölelerine meczubun sevindirilmesi için işaret etti.

Köleler mor renkli kadife bir keseyi uzattılar avucuna; ama meczub oralı bile olmadı.
“Züleyha…” dedi, “Sevindir beni, bana gülümse! Başka bir şey istemem.”
Züleyha bu sesi hatırladı ve yüzüne dikkatlice bakınca, aşkını reddettiği silik bir yığın sima arasından bir zamanların ordu kumandanını tanıdı. Usulca gülümsedi.(…)

Başını önüne eğen meczub sessiz ve sakin geldiği gibi çekiliverdi.

O günden sonra Mısır’ın lisanına “sadaka vermek” anlamına gelen yeni bir deyim yerleşti: Züleyha’nın gülümsemesi.”

Kapına biri gül bırakıyor tanımadığın
Trafik birden açılıyor
Köprüden geçişte para almıyor gişedeki kadın
Bi o kadar yakışıyor üstüne siyah kazağın
Menekşe tutuyor köşe başında yalnızlığın
Sarı kanaryalar hep senin için kazanıyor
Ne de güzel geliyor insana sırtından vurulması insanın
Oğlum sana bir aşk değiyor
Bi yerinden bakınca nede keyifli hayat
Bi yerinden bakınca rahat
Oğlum sana bir aşk değiyor
Bundan sonrası tufan, talan, fırtına, bora, kar
Aşık-ı mecnun sensin mecnun’un ancak adı var
Oğlum sana bir aşk değiyor
Oğlum seni bir aşk sarıyor
]]> http://www.ahududu.net/bir-ask-degiyor/feed/ 0 http://www.ahududu.net/289/ http://www.ahududu.net/289/#comments Sat, 25 Jul 2009 11:57:15 +0000 admin http://www.ahududu.net/?p=289

Bir küçücük gül ile minicik bir bülbülün devasa aşkıdır bu.Asırlardır dillenen,dilden dile söylenen kah leyla,kah mecnun…
O minicik bülbül boyuna posuna,bir lokmacık etine ,buduna bakmadan semada gezinirken öyle bir koku duymuş ki; bir anda başı dönmüş ,kolu kanadı kırılmış.Gülün rayehasına meftun olup :”acep nerden gelir bu koku” diye semadan yere imiş.Uzu bir müddet çalıların otların arasında bu güzel sahibesini aramış durmuş.Bulamayınca da yanık yanık öterek sesini duyurmaya çalışmış.
Gül uzaklardan gelen bu hoş serencamları işitmiş.O da o güzeller güzeli sesin sahibine bir anda meftun olmuş.Rayehasından olabildiğince güzel kokuları rüzgarın peşi sıra savurmuş.Bülbül rüzgarın ardı sıra gelen bu güzel kokuları takib etmiş .

BÜLBÜL GÜLÜ GÖRMEDEN KOKUSUNA;
GÜL BÜLBÜLÜ GÖRMEDEN
SESİNE AŞIK OLMUŞ.

Aşıkla maşuk vuslat haretiyle yanıp tutuşurken kavuşmaları çok fazla vakit almamış.Derken vuslat hasrete mani olamamış.Bülbül güle öyle sevdalanmış ,öyle sevdalanmış ki onun her halini görmek istemiş.”Yaprağında benim dikeninde benim,ezaan da benim cefanda benim olsun” demiş.Gülde sevdalısının sesine öyle meftun olmuş ki ona en güzel kokularından hediye edebilmek için bir bir açmış,bir solmuş bir açmış…ve ona en güzel halini göstermek istemiş.
Her aşkın bir cilvesi varmış.Bülbül ile gülün aşkının cilvesi ise birbirlerine kavuşup hasretlerinin sona ermemesiymiş.Yani vuslatın hep başka bahara kalması.Bülbül öttükçe gül açmış,gül açtıkça kokusu bütün aleme yayılmış.Gül utancından gonca haline dönmüş.Bülbül gülün bu halini görmek için ötmüş ,ötmüş ,ötmüş….
Gel gelelim gülün tomurcukan gonca haline dönüştüğü bir sırada gül yorgunluktan bitap düşmüş ve gaflet uykusuna dalmış.Uyandığında gül açmış ,bülbül feryat figan edip göremediğine yanmış.Her sabah vakti bu ızdıraplı aşk tekerrür etip durmuş.Bülbül sevdiğinin gonca halini görebilmek hasretiyle bir ömür ötmüş .Gül ise sevdiğinin en güzel halini görebilmesi için açmış ,açmış, açmış….

NE GÜL OLMAK KOLAY NE BÜLBÜL
BÜLBÜL OLMAYI SEÇTİYSEN BİR ÖMÜR YANACAKSIN
GÜL OLMAYI SEÇTİYSEN BİR ÖMÜR SOLACAKSIN